Evangelieprikje (2009)

Eigenlijk hadden we dit evangelie enkele weken terug moeten kunnen lezen. Dan was er de campagne van de Damiaanactie. Helaas zijn er dus nog altijd melaatsen, ook al schrijven elk jaar opnieuw duizenden mensen geschiedenis met de stiftjes omdat ze een nieuw leven schenken aan de melaatsen en de slachtoffers van tuberculose. Maar zelfs op een gewone zondag blijft dit evangelie bijzonder mooi. Al in het eerste hoofdstuk van Marcus wordt helemaal duidelijk dat Jezus geen onbewogen mooiprater is. Het goede nieuws dat God de mensen graag ziet, kan niet alleen met woorden gebracht worden, ze roepen ook om daden. God is geen onbewogen machtswellusteling die veilig in zijn hoge hemel vertoeft. God openbaart zich in Jezus als een God die door medelijden bewogen wordt en die - hier zelfs letterlijk - niet bang is van Zijn handen vuil te maken aan de mensen wiens leven getorpedeerd is door ellende en ziekte. Jezus geneest de melaatse, dat wil zeggen dat Hij een onreine man aanraakt en die man weghaalt uit zijn isolement dat hem uit voorzorgsmaatregel voor anderen door de Wet is opgelegd. Op zich is dat uiteraard al fantastisch, maar het kan een beetje een ver-van-mjn-bed-show zijn voor ons want wij ontmoeten zelden een melaatse. Toch zijn er ook in het rijke Vlaanderen mensen die wij links laten liggen alsof ze een besmettelijke ziekte hebben. Kunnen zij ons nog zo raken dat wij door medelijden bewogen worden en proberen er iets aan te doen?

Iets anders wat opvalt in de tekst is de vraag van Jezus om te zwijgen over de genezing. Met onze economisch ingestelde bril van de eenentwintigste eeuw lijkt ons dat geen verstandige zet. Als je wil dat het Rijk Gods overal bekend geraakt, dan neem je alles wat kan leiden tot een goede promotie beter mee. Hier vraagt Jezus de man om te zwijgen of is het de evangelist Marcus die deze vraag in Jezus'mond legt? Waarom toch? Is het omdat Marcus nog niet wil dat Jezus bekend wordt als Messias? Of weet hij al dat de Messias iemand anders is dan de triomfantelijke revolutionair die sommigen verwachten? Wie zal het zeggen? Belangrijk is datgene wat volgt: de man kon niet zwijgen. Velen van ons kunnen dat helaas wel. In ons doopsel zijn wij allen aangeraakt door de verrezen Heer maar wie van ons schreeuwt dat van de daken? Akkoord, je wordt gedoopt als je een kind bent, maar er zijn tal van mogelijkheden om je geloof beter te leren kennen en doordrongen te worden van het goede nieuws. Katholieken komen de laatste tijd in het nieuws over heel andere zaken, meestal iets negatiefs. Dat christenen vanuit hun geloof zich geroepen weten om zout te zijn voor deze wereld, om uitgestotenen weer in de kring op te nemen, dat haalt het nieuws niet. Gelukkig gebeurt het wel zonder dat het het nieuws haalt en mogen wij ons gelukkig prijzen om die mannen en vrouwen die Gods liefde dag in dag uit gestalte geven. Maar helaas zijn er veel meer mensen die zichzelf christelijk noemen maar er in alle talen over zwijgen. Kijk maar naar de vele verenigingen die in het zoeken naar een nieuwe naam ofwel het christelijke laten vallen of het goed wegmoffelen in een afkorting waarvan bijna niemand kan zeggen waar het voor staat. Hoeveel ziekenhuizen, rusthuizen, scholen benadrukken nog in hun folder dat ze christelijke instellingen zijn? Deze week mochten we het nog meemaken dat een moslim die overstapte naar de CD&V duidelijk beklemtoonde dat het geen confessionele partij is waarbij dat laatste precies een wrang smaakje heeft en verwerpelijk is. Het is inderdaad verwerpelijk als het gaat om een fundamentalistische en gesloten confessionele partij die zich opsluit in haar eigen gelijk, maar een gewone, gezonde confessionele partij, een partij die de wereld en de samenleving wil organiseren vanuit de gedachte dat wij allemaal Gods kinderen zijn, zussen en broeders van elkaar, wat kan daar tegen zijn?

Waarom zwijgen zoveel christenen over hun geloof? Is het omdat hun geloof niet zo veel voorstelt, maar bijzaak is? Dat zal een antwoord zijn voor enkele. Of is het omdat wij zo vaak negatief in het nieuws komen met een beslissing van de paus die als aprilgrap zou kunnen dienen? Ook dat zal voor enkele een antwoord zijn. Maar misschien ligt de oorzaak veel dieper. Geloven heeft te maken met vertrouwen. Misschien vertrouwen wij nog niet genoeg, zijn wij niet overtuigd dat het goede nieuws van God ook voor ons fantastisch nieuws is. Voelen wij ons aangeraakt "in hart en nieren" door God als we het moeilijk hebben? Durven we dan aan God toevertrouwen of leggen we alles enkel in mensenhanden? Misschien voelen we onszelf te veel melaats door ons geloof, zijn we bang gemeden te worden als we getuigen van ons geloof. Dan is het evangelie van deze zondag zeer goed nieuws: Jezus veroordeelt niet, maar wordt door medelijden bewogen en raakt ons aan, steekt zijn hand uit. Hij roept op te vertrouwen in Hem, niet meer, maar ook niets minder. Geloven in betekent vertrouwen hebben in, zonder dat er al te grote dingen gebeuren. Misschien wil Marcus ook dat aan ons vertellen: als je in Jezus gelooft, mag het niet enkel zijn omdat Hij geneest, maar gewoon om de Blijde Boodschap die Hij brengt ook in het donkerste van het lijden. Wie durft en kan getuigen?