Mannen in stralend wit (2007)

In de paaswake overwegen blijheid en dankbaarheid.
Christus is verrezen! We hebben zijn licht binnengebracht. De duisternis is overwonnen.
We hebben het doopwater gewijd om nieuwe christenen op te nemen.
Wij bevestigen elkaar in het geloof en wij belijden Gods grote daden.
Wij hebben verhalen beluisterd, verhalen van bevrijding, de tocht door de Rode zee, de bevrijding uit Egypte en uit eender welk slavenhuis.
Wij hebben veertig dagen achter ons, waarin wij probeerden ons toe te leggen op gebed en goede werken.
Wij hebben meegewerkt aan Broederlijk Delen.
Wij hebben stappen gezet in de groei naar volwassen geloof.
Wij komen op Pasen naar de viering met dezelfde vroomheid als de vrouwen de ochtend van Pasen.
Zij wilden met hun welriekende kruiden een dode eren.
Zij ontvingen de boodschap dat Hij leeft en zij legden het rouwkleed af.
Wij komen naar de paasviering niet om een dode te bewenen, maar om van Hem leven te ontvangen.
Wij zien stralende witte klederen.
Wij zingen alleluia en we zullen dit weer elke zondag zingen.

Toch staan wij er zoals Petrus verbaasd bij, peinzend, nadenkend. Wat hebben wij aan een bundel zwachtels? Hoe kan je van verrijzenis spreken bij zoveel onrust? Hoe erover getuigen bij slachtoffers van terrorisme? Bij uitgeprocedeerde, bij mensen die hun werk verliezen?

Verbaasd nadenkend, willen wij meer uitleg.
De zwachtels zijn de opgeplooide doeken. Een klein teken.
Opgevouwen duiden de doeken erop dat het lege graf geen roof is. Het dode lichaam van Jezus is niet door bedriegers haastig weggehaald.
Pasen is geen chaos. Het is een weg naar een nieuwe levenswijze.
Nadenken en herinneren. Wanneer wij het evangelie van Jezus lezen, ontdekken we van het begin tot het einde zijn sterk vertrouwen in zijn Vader en een diepe verbondenheid.
Zijn Vader is geen God van doden, maar van levenden.
De woorden en daden van Jezus bemoedigen mensen om op te staan.

Maar wie zijn die twee mannen in het wit?
Zij zijn boden en proclameren het kerugma. Zij verkondigen: “Jezus is verrezen.” Dit is een bazuinstoot, sterker dan ons stamelen.

Op Pasen zal een man in witte toog Urbi et Orbi in vele talen de boodschap herhalen: “Christus is verrezen.” In zijn eerste Paasboodschap maakte paus Benedictus in 2006 gebruik van termen uit de evolutieleer. Verrijzenis is de grootste mutatie, de absoluut beslissende sprong naar een totaal nieuwe dimensie. Zij schept voor onszelf en voor de geschiedenis een totaal nieuwe situatie.

Wie zijn de twee mannen in het wit? In de paasdiensten zijn de voorgangers “in witte gewaden”. Zij verkondigen: “Christus is verrezen.” Zij herhalen samen met de boodschappers bij het graf dat wij Jezus ontmoeten wanneer we de Schriften openen en er zijn woord in beluisteren.

Wie zijn de mannen in het wit? Jij en ik, man en vrouw, jong en oud, alle samen tijdens deze paastijd. Wij zijn met Christus ‘mede-verrezen’. Wij geloven dat Hij voorgoed onder ons aanwezig blijft. De verrezen heeft zijn gelaat afgedrukt in elke mens. Hij is het sterkst aanwezig in de man en de vrouw, die door het lijden zijn gegaan en niet opgeven. De Heer is aanwezig in de sacramenten. In elk sacrament komt Hij ons tegemoet. Hij verenigt ons daar met Hem en Hij verbindt ons met elkaar. Vooral in de eucharistie verkondigen wij zijn dood en verrijzenis.

Verrijzenis is opstaan en op weg gaan. In het pittig boekje, Le roi, le sage et le bouffon beschrijft Shafique Keshavjee een bijeenkomst over de wereldgodsdiensten. Geen probleem als elk zijn diepste inspiratie uitspreekt. De auteur laat een rabbijn het volgende zeggen: “Het komt me voor dat de Hindoes en de boeddhisten een voorkeur hebben voor de zittende houding, een houding van bezinning en verinnerlijking. Moslims kiezen voor de overgang van de rechtstaande houding naar een buigende en knielende, teken van onderwerping aan Allah. Christenen benadrukken het opstaan vanuit een liggende houding naar een rechtstaande. Zij drukken zo de overgang uit van dood naar verrijzenis. Joden houden vooral van beweging. Zij zijn onderweg en stappen, de uittocht uit Egypte indachtig, naar het Beloofde land.” (Op .cit. p.183).

De vertegenwoordiger van de christenen beaamt deze visie en vult ze aan. “Ja, het christendom is een godsdienst van opstaan en van terug recht komen. Christenen, volgelingen van de ‘Weg’, proberen in hun leven en handelen te getuigen van de kracht van de Verrijzenis. Zij willen opstaan, al falen ze daarbij heel vaak.”

Richt u op en help anderen rechtop. Aan iedereen veel Paasgeloof toegewenst.