Kerstwens (2004)

Feestvierende tijdgenoten.

Kerstmis is een feest, een feest voor autochtoon en allochtoon, voor jong en oud, voor gelovige en ongelovige, want Kerstmis is een vredesfeest. Elke dag opnieuw wordt ons voorgehouden wat er aan oorlog, ruzie en ellende te melden valt, maar vandaag niet, vandaag kijken we naar het licht dat telkens weer door het donker heen breekt. Het is wel niet veel winst: dit jaar 17 miljoen vluchtelingen tegen vorig jaar 18, 15 oorlogsgebieden tegen vorig jaar 17. Vandaag tellen we de miljoenen kerst- en nieuwjaarskaarten die mensen naar elkaar sturen, misschien alleen die ene keer per jaar, maar de naam staat nog in het adresboek en de mens bij die naam is niet weg geschrapt. We komen bij elkaar met familie en vrienden, thuis, bij een borrel op het werk of zonder dat zelfs in een kerk. We zien elkaar weinig, maar nu dan toch wel. Het is druk in het verkeer, want ouders trekken naar kinderen en kinderen naar ouders. Er wordt gewandeld in de kou en gekust en goede wensen toegezwaaid. Sommigen hebben in de aanloop naar deze zich extra ingespannen om verlopen contacten opnieuw aan te halen. Mogen we dan voor de ene keer tenminste vaststellen dat er in onze buurt meer mensen wonen die geen ruzie hebben met elkaar dan ruziemakers,  dat er veel meer verdraagzaamheid is naar andersdenkenden en vreemden dan achterdocht. Op scholen, in bedrijven, in huisgezinnen staat men open naar mensen met andere ideeën, naar nieuwe dorpsbewoners, wordt samengewerkt en dat kan alleen als er onderlinge vrede heerst. Er zijn veel meer landen die een goede manier hebben ontwikkeld om met hun buurlanden om te gaan, veel meer dan die in onmin met elkaar leven. Vrede betekent ook : het verleden vergeten. Wie windt zich nog op over de Romeinen die hier huishielden of de Spaanse of Franse bezetting? Het heeft soms wel wat tijd gekost, maar uiteindelijk komt het in het vergeetboek. Als u het niet meer weet is dat niet erg, maar weet u dat Protestanten en Katholieken in ons land elkaar naar het leven stonden, Noord en Zuid waren en het over weinig eens. Dat ligt toch achter ons. Vandaag vieren we vrede, licht breekt door de duisternis uitgerekend in de donkerste dagen van het jaar.

Het is niet zo toevallig dat we meteen ook de geboorte van het Christus kind vieren. Die geboorte stond niet in een vredestijd, maar ieder die weet wat er van dit kind geworden is, die weet ook dat met dit kind het leven van een vredestichter een begin vond. Hij zou aan mensen die willen ijveren voor een goddelijke wereld een nieuwe impuls geven, zo overtuigend en inspirerend dat zijn goddelijke oorsprong werd herkend. Vrede vieren in een kerk is als het terug gaan staan van een atleet, om verder te kunnen springen.

Bij een feest hoort muziek, horen liederen en ook samen eten. Zalig toch om eens even alle ellende te vergeten en stil te staan en dankbaar te zijn voor zo veel goeds en zo veel vrede. Dat deden die engelen in de kerstnacht toch ook. Vooruit dan, (laat de bellen maar jingelen) : Een Zalig Kerstfeest!