Sporen van kerstlicht (2007)

Sporen van kerstlicht

In een adventsproject wordt het levensverhaal verteld van het Mayameisje Luz uit Sipacapa in Guatamala. Het leven in Sipacapa wordt verduisterd door goudzucht. De goudmijnbouw van een westers bedrijf vervuilt de lucht, het water en de gezondheid van de Mayabevolking. Er is uitgerekend dat de productie van één gouden ring meer dan twintig ton mijnafval oplevert. In deze misère leeft Luz. In één van de verhalen vertelt oma aan Luz het verhaal over haar naam: ‘Je moeder droomde nachtenlang dat het heel donker was en dat ze de weg naar huis kwijtraakte. De droom maakte haar bang. Wekenlang kreeg ze diezelfde droom. Totdat op een nacht de droom weg bleef.

En in plaats van over donker te dromen, droomde ze over licht. In haar droom zag ze een prachtige zonsopkomst. Vlak daarna ontdekte ze dat ze zwanger was, van jou Luz. De baby in haar buik gaf ze toen de naam Licht. Luz betekent licht.' Luz is in alle duisternis van uitbuiting, onrecht en minachting van mensen, een spoor van hoop. Zou de moeder van Luz zich de beroemde woorden van Jesaja herinnerd hebben: 'God zelf geeft een teken aan u: Zie de jonge vrouw is zwanger en zal een kind ter wereld brengen en het zal God-met-ons heten''. Immanuel, Luz... het verhaal van hoop gaat door.

In een van Ierlands bekendste valleien, de Boyne's Valley liggen grafheuvels die ongeveer vier à vijfduizend jaar oud moeten zijn. De meeste bekende kan men bezichtigen in Newgrange. Een enorm soort hunebed. Men kan de grafheuvel ingaan en aan het eind van een twintig meter lange gang bevinden zich een drietal nissen. Daarin werden ooit de verkoolde resten bijgezet van de verbrande doden. Boven de toegangsdeur tot de gang bevindt zich een brede opening, die echter te smal is om een mens door te laten. De functie van deze opening bleef heel lang raadselachtig tot het moment dat men ontdekte dat rond kerstmis de lichtstralen de laagstaande winterzon precies op de drie nissen met de verkoolde resten schijnt. Wie kent niet het lied van het licht dat ons aanstoot in de morgen als mensen zich koud, één voor één en ongeborgen voelen? Licht dat de kilte in en tussen mensen wegneemt... het verhaal van leven gaat door.

Als het schemerdonker van de kerstnacht overgaat in het daglicht van eerste kerstdag klinken de woorden uit de openingshymne van het Johannesevangelie: Het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis kon het niet aan. Nu even niet het schemerlicht van kaarsen, maar het alles onthullende daglicht. Wat het licht niet kan verdragen wordt aan het licht gebracht. De duistere krochten van het onrecht, de armoede en de vernedering blijven niet in het schemerduister verborgen, maar in het volle licht ontmaskerd. Waar de stal in het idyllisch kaarslicht nog de schijn kan ophouden van een warme plek, wordt ze in het daglicht een onherbergzaam kot voor vluchtelingen, vreemden, armen. Het licht van de waarheidscommissies, waar ook in onze wereld. Licht dat schone schijn onthult... het verhaal van het ware licht dat iedere mens verlicht, gaat door. Kerstlicht