Allerzielen zet ons aan het denken! We staan stil bij de dood. We herdenken en bidden voor onze lieve doden: al onze geliefde dierbaren die van ons zijn heengegaan. We zetten een lichtje bij hun foto, we bezoeken de kerkhoven en versieren de graven met bloemen. Zo koesteren we allemaal, maar ieder op zijn of haar manier, de herinneringen aan hen die ons zijn voorgegaan. We herdenken hen zodat wij ons bij het verdriet om een afscheid gesteund en getroost weten.

Een hele belangrijke vraag die ons met Allerzielen uitdrukkelijk bezig kan houden is: is er leven na de dood?

Een uitgesproken antwoord op die vraag zullen wij wel nooit krijgen. Maar God laat mensen nooit vallen, ondanks soms de schijn van het tegendeel. Want menselijke debacles zijn er in overvloed in de Heilige Schrift. Jezus’ lijden en sterven lijken hiervan hét bewijs. Maar juist dan wordt pas echt duidelijk wat Gods liefde vermag. In Jezus’ opstanding en verrijzenis laat God zien dat bij Hem leven mogelijk is tot over de grenzen van de dood heen. Bij God is er kennelijk nooit sprake van ‘over en sluiten’.

De mens, iedere mens krijgt bij Hem altijd een tweede kans, zijn Zoon voorop! In die zin kunnen wij God vergelijken met de muzikant uit het verhaal van die boom: een boom die onstuimig groeide aan de waterkant en waarvan de takken breed uitwaaierden over de plek waar hij stond.

Het verhaal heeft als titel: 'Parabel van de blokfluit', en is van de hand van de in 2003 overleden priester-dichter Jan van Opbergen. Het gaat aldus…

“Er was eens een boom, een onbekende boom ergens langs de waterkant en geplant door niemand weet nog wie. Hij leefde daar breeduit met vele takken. Hij droeg de forse stern van de wind of de doodse stilte van de avondlucht.

‘s Winters was het leven kaal en zwiepend op de harde wind en met zijn twijgen als toegeklemde vuisten vol nieuwe belofte, stond hij maar te wachten tot het lente werd. Ga je gang, knipoogde dan de voorjaarszon en dan kwam hij weer toe aan zijn oude, groene, uitbundigheid: zijn takken liepen weer uit en schoten bloesem van ingehouden leven - een lust voor de ogen!

En als de zomer kwam, maakte hij een donkere hand gevuld met schaduw, gratis voor iedereen en soms een paraplu tegen de stromende regen. Zo leefde die boom met al zijn takken jaar in jaar uit, en ontplooiend, op en neer in telkens vier seizoenen. Maar op zekere dag kwam er een man, gewapend met een mes. De takken hielden van louter schrik het ruisen in. Er was geen ontkomen meer aan: de mooiste tak werd afgesneden en door de man meegenomen naar zijn huis. Een dode tak, voorgoed van de stam en uit het leven weggesneden, weggevallen uit de schaduw van velen, onopvallend, en straks natuurlijk vergeten: wat is een tak over de hele boom? Drie dagen later kwam die man weer terug, en de boom stond windstil van doodsangst met al zijn takken: wie treft vandaag het bittere lot? Maar kijk, de man ging zitten aan de voet van de boom, en blies op de afgesneden tak, die hij 'zijn blokfluit' noemde. Hij speelde een lied en de boom verstond: horen jullie mij? Ik leef! Ik leef! En meer dan ooit tevoren! Ik leef! Ik fluit! Ik zing!“


Uit het leven van Jezus en uit Zijn verhalen kunnen wij leren dat God mensen nooit laat vallen. Hij biedt ze altijd een tweede kans. Laten wij deze overtuiging vasthouden zodat er hoop groeit in ons eigen leven en er bij ons hoop op leven ontstaat voor hen die van ons zijn heengegaan en die wij liefdevol en met name gedenken in onze gebeden met Allerzielen..