×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 172 niet laden
Allerheiligen, Allerzielen,
twee hoogdagen in het kerkelijk jaar die na elkaar komen.
Beide dagen beginnen met dezelfde lettergreep: aller, het gaat over ons allemaal.
Beide dagen zijn in elkaar verstrengeld en dit is niet zomaar een idee van de persoon die de kalender opmaakt.
Allerheiligen en Allerzielen gaat over mensen in verleden, heden en toekomst.
Allerheiligen en Allerzielen roepen ons op om “heil” te brengen, helend, genezend, elkaar liefdevol nabij te zijn.
Allerzielen roept ons op om na te denken over de zin van het leven, een leven vandaag, maar ook “het Leven” over de grens heen.
Afscheid nemen doet pijn,
we weten dat het komen zal en toch, zoiets willen we van ons wegduwen.
Afscheid nemen betekent leegte, een gemis, een tekort,
soms vlijmscherp, soms kwaad of triest, soms dankbaar voor de vele mooie momenten.
Het is de andere ook anders bekijken, onze ogen en oren zien en horen dingen die we vroeger niet zagen of hoorden.
Afscheid nemen is ook een plaats opschuiven, er wordt ook aan onze levensboom geschud.
Een men zegt, men zegt zoveel en sommige dingen verzwijgen ze ….
Men zegt dat men moet aanvaarden.
Aanvaarden …. Het is zo bovenmenselijk zwaar.
Niets blijft overeind, niets is nog zeker.
De meest vanzelfsprekende dingen komen op de helling te staan.
Het is vallen in een groot gat, een zwart gat, aanvankelijk zonder bodem.
Aanvaarden is loslaten, Is durven verliezen.  Uit handen geven, klein worden, arm zijn.
Het is niet meer rekenen, niet meer plannen.
het is moeizaam proberen op de been te blijven van uur tot uur.
Aanvaarden is afgebroken worden, het is een stukje sterven.
Het doet onvoorstelbaar pijn.

Aanvaarden …. Het is geen passief gebeuren.  Het is een actief, bewust proces dat heel lang duurt en dat heel, heel pijnlijk is.  Het is uiteindelijk toch beamen.  Zonder reserves
en dan …. Heel langzaam en voorzichtig, heel kwetsbaar en broos komt eindelijk de verlossing.
Dan wordt er beetje bij beetje, een nieuw stukje mens herboren.
Een stukje mens dat zuiver is, ontdaan van alle ballast en onnodig omhulsel.
Een stukje mens dat je voortaan nooit, maar dan ook nooit, meer afgepakt kan worden, want het is een eerste stukje van de eeuwigheid.
En tenslotte komt de verwondering.  Het leren blij zijn met zoveel mooie, kleine dingen.
Het leren dankbaar zijn voor die mensen, die ons, al die tijd, niet losgelaten hebben.  Het leren genieten van dat uitzonderlijk gegeven wat jij voor ons allen was.
Het is de gestorvene een plaats geven in ons leven, in het nieuwe leven
en dat het voor de overledene niet stopt met dit aardse leven,
maar dat hij of zij als het ware verder leeft naar een Ander Leven.