×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Wit is in de liturgie de kleur van blijheid, van feest. Paars daarentegen is de kleur van droefheid. Wit zou dus passen op het feest van Allerheiligen. Paars zou beter passen bij de gedachtenis van de overledenen.

Wat moet het zijn in deze viering? Veel wit met een beetje paars? Of veel paars met een beetje wit? Veel blijheid met een beetje verdriet? Of veel verdriet met een beetje blijheid?

Natuurlijk geloven wij en willen we ook graag geloven, dat onze dierbare overledenen eeuwig gelukkig zijn. Zij zijn de heiligen in de hemel. Maar één heilige in de hemel betekent wel veel verdrietige mensen op aarde.

Dat was zelfs bij Jezus zo. Hij huilde omdat zijn vriend Lazarus gestorven was. En over zijn eigen aanstaande dood zei hij: 'Gij zult wenen en weeklagen'. Terwijl hij toch duidelijk had gezegd: 'Ik ga heen naar de Vader'. Ook bij hem was het dus veel paars met een beetje wit. En voor de meeste mensen weegt dat paars zwaarder dan het wit. Een kind zei heel verdrietig na de dood van zijn vader: 'Blijft papa nu mijn hele leven dood?' En een weduwe zei: 'Sinds mijn man dood is, spreek ik God nooit meer'. En een man die alleen was achtergebleven zei: 'Ik wil best geloven dat zij nu gelukkig is, maar begrijpen kan ik het niet, want zij was nooit gelukkig als ik verdriet had, en ik heb verdriet omdat zij niet meer bij me is'. En alleen omdat hij zo'n groot geloof bezat was hij tevreden met het antwoord: 'Maar was jij dan verdrietig als zij gelukkig was?'

Het is allemaal veel paars met een beetje wit. Wat hebben we in onze Nederlandse taal een groot stuk geloof als we van een dode zeggen: 'Hij is overleden, hij is over het lijden heen; aan de andere kant gekomen, waar geen lijden meer is. Waar de Heer, die het verdriet niet ontkent, de tranen wegwist uit onze ogen. Hij zegt: "Gij zijt nu wel beproefd, maar wanneer Ik u zal terugzien zal uw hart zich verheugen en die vreugde zal niemand u kunnen ontnemen".'

Wij gaan straks ons geloof weer levend maken als we zeggen: 'Ik geloof in de gemeenschap van de heiligen. Ik geloof in de verrijzenis van het lichaam en het eeuwig leven.' En dan mag er gerust plaats zijn voor verdriet.

En laat niemand ons dat verdriet ontnemen, want tenslotte is het verdriet de brug die ons met een overledene verbindt. Als wij dat verdriet maar niet gaan koesteren. Wij mogen verdriet hebben. Maar het verdriet mag ons niet hebben. Het verdriet mag geen bezit van ons nemen.

Wij mogen best verdriet hebben, als het wit uiteindelijk maar de overhand krijgt.